last flowers

Pustynia

Siedziałem na wilgotnej pustyni

Budując zamki

Z mokrego piasku

Piękne wytwory mojej wyobraźni

Po lodowatej nocy

Słońce oblało budowle

Cieplejszym powietrzem

Ze wschodu

Rozpadło się

Piasek został przesypany

Został jedynie

Żar upalnego dnia

Moja skóra się pali

Zostałem sam

W ruinach pięknego świata

Który nie istniał

Płonąc w bólu rzeczywistości

Przeistoczenie

Wszystko przeistacza się w bezsens

Kiedy stoję na dachu swojej świadomości

W ciemną, chłodną noc

Śliska krawędź

Spoglądam w dół

Łzy nieba

Znikają w ciemności

Moje lustro

Dawno pękło

Zniekształcając obraz,

Zamalowane na czarno

Rękami świata,

Spoglądam na potwora

Płaczący księżyc

Płaczący księżyc

Na niebie

Owiany wiatrem

Ciemność, która wyciąga pnącza

Spod ziemi

Sięga w moją stronę

Czerwona ciecz

Drąży koryta w ciemnej ziemi

Chłodna noc

Z moich pleców wyrastają wyniszczone skrzydła

Wpatruję się w las

Pełen cichego szumu

I głosów

Samotnie stoję na pustkowiu

Oddalony

Liny sięgają moich ramion

Opadam

Bez oporu

Zatapiam się w kruczych piórach

Moje oczy bledną

Księżyc się topi

僕は

Przebywając w pustej przestrzeni

Widzę swoją postać

Jej prawdziwe oblicze

Odrzucone

Wykrzywiane

Przez istoty społeczeństwa

Nie potrafię zaakceptować

Swojej postaci

Ciężki kamień nacisku

Przygniata moje barki

Nie mogę oddychać

Spojrzenia

Spojrzenia

Spojrzenia

Odrzucam samego siebie

By pozostać niewidzialnym

Oddychać

Fałszywym powietrzem

W imię akceptacji

Budząc się

Spoglądam niechętnie na życie

Nawet matka

Nie rozpoznaje mnie

Gdy staję się prawdziwy

Nie mogę żyć

Wśród tych co kocham

Blod

Wypełniony niemocą

Krwawiący ranami

Miłość

Do krwi

Oczyszczenie

Z zadanych ran

Zapadła noc

Zostanę w tym miejscu

Wydarłem sobie serce

By nakarmić kwiaty

Niech rosną

Na moim życiu

Obficie

Pozbawiony sensu

W nagim wychudłym ciele

Na czarnej, chłodnej ziemi

Ściskam metalowe serce

Przebija mi skórę

Ciepła krew upływa

Wraz z mym martwym oddechem

blod (szwedzki - krew)