Czarna otchłań

Czarna otchłań

Wody wiecznej

Chciałem się chwycić granicy śmierci

Lecz oderwano mi dłonie

Spadam w dół

Życie upadło

Ciągnąc mnie

Nie mam sił by krzyczeć

Słyszałem śpiewy agonii

Stworzeń ludzkich

Tam w głębi

Zmierzając w ciemność

Kiedy w końcu piekło nadejdzie

Niczym niebo stworzone przez diabła

To złudzenie porywa mą duszę

Ogień zalał mi płuca

Nie zostało już nic

Tylko ciemność

Wciąż cię widziałem

Tam gdzie nigdy nie powrócę

Na powierzchni świata

Światło mnie opuściło

Widzę już tylko obce twarze

I te krzyki

Wciągają mnie w głąb

Na samo dno

Na koniec życia

Bez powrotnie

Na wieczność

 

 

 

 

Kesshō

Kesshō

 

Pękł lód kryształu nocnego

Kwiat pustynnego śniegu

Ogień palący płuca

Szarość zasłoniła niebo

Głos odbijający się w ciszy

Wśród tej pustki

Chłodu niezmiernego

Umieram

Zawodzący krzyk płaczu

Krwawiące płuca

Otwarły mi ścieżkę

Do piekła...

 

Moje oczy

Ślepe

Bezdenne

Pytam się gdzie jest światło

Pragnienie zdusiło mi gardło

 

Chciałem zawołać

Jak długo jeszcze

Moje ciało się stapia

Boże powiedz mi w którą stronę mam iść

Gdzie jest to światło, którego szukam

Głęboko

Aż do dna ziemi

Wciąż spadam

Niech mnie ta ziemia pochłonie

 

 

Solem

 

 

 

Słońce tworzy niebiańską poświatę

Nad wszystkim

Ogrzewając nas sercem

Wiatr niesie melodie życia

Powiedz mi czym jesteś

Ciemna melancholia zasłania mi słońce

Ono płacze

A świat zapomina o cieple

Utopmy się w łazach

Ogień otwiera niebiosa

Wdzierając się na ziemie

Łapczywie chwytając się ciemności

By oczyścić resztki podziemia

Często wołamy

Jakby do bóstwa

Mimo bólu czerwonych serc

Opisują codzienne życie

Zapominamy o więzach

Promienie wiecznego istnienia

Pokazują mi prawdziwy świat

Hikari

 

 

 

Hikari

 

 

Czerwone światło przebija się przez pajęczynę życia

Wiatr porywa moje myśli

Powtarzające się wątki ciśnienia bezdennego
Ta cisza, która panuje wokół
Nie istnieje
Nie było tej wody dla której istnieje
Ognia zieleni wiecznej
Ziemi zrodzonej z nicości
Wiatru, który nie istniał
Imienia, które nie powstało
Na wieki
Przez bezdenne pola
Księżyc ciemności
Dym ślepej narkozy
Im więcej słów tym mniej zrozumienia  
 

Kin

 

Kin

Zimno duszy człowieczej

Duszy niemożliwej

Nie patrząc w stronę światła

 Nie widziałaś słońca życia

Lód ogarnął ziemie

Melancholijne środowisko świata

Dlaczego zatopiłeś się w tym świecie ?

Ciepła żywa krew niebieska

Tęsknota świata czerwieni

Lekki oddech wiatru

Gdy tracisz wiarę twoja dusza się rozpada

Kawałki ranią moje serce

Szpilki wbijają się w oczy

Zamykając rzeczywistość

 

Sign

 

Światło, które przebija przez chmury, woła mnie

Bym otworzył swą dusze

By pochłonąć się w ciszy

Wiatr delikatnie zanosi mnie w otchłań

Szarpiąc moim życiem

Na końcu tej drogi zostaną dwa światy

Jak żywioły pochłaniają resztki tchnienia

Wołając na ratunek

Poświata która otwiera niebiosa

Muska złote zboża

Ja pozostałem po drugiej stronie

Zanurzony w kłamstwie

Moje ręce splamione

Zostały w śród innych

Ja bez nadziei

Poczułem światło na mojej twarzy

Łzy zabrały resztki bólu

Lecz już nigdy nie ujrzałem światła