At the bottom

 

 

At the bottom

 

Widziałem ich wszystkich

Ich szpetne twarze

Ręce powykrzywiane

Martwe usta i oczy

Chcieli zabrać mnie do siebie

Ochrzcić nienawiścią

Ich palce ciągle mną szarpały

Cienkie niczym węże

Byli kiedyś jak ja

Przeszli przez tafle wody

Tam głęboko

Każdy z nas stoi na brzegu opleciony ich słowami

Nie można odejść

Jedynie miłość do stworzeń

Zniekształconych ludzi

Uwalnia od blizn i bólu

Patrząc codziennie na twarze z głębin

Pytam siebie czy nadejdzie kiedyś mój czas

Słychać ich krzyki nienawistne

Bluźnierstwa wbijające się do środka
Wciąż ranią nasze ciała
Wyciągając chude ręce znad jeziora
Połykają nasz oddech
Karmiąc się bólem
 

Lecz miłość jest uwolnieniem

 Od ran przez nich zadanych
Zmywa blizny
Tylko trwać w chwili uniesienia



Murmurationis

 

Murmurationis

Wyznawca spokojnego hałasu

Witaj w domu pokoju

Wołania przedzierające się przez ściany

W holu zalanym wodą

Pływają motyle

Depresyjny sen

Przychodzi jedynie tej nocy

Wołając o pomstę

Czując oddech twej duszy

Czyta manuskrypty twoich oczu

 

Przemieszczają się po hotelu nienawiści

Poszukując twojego numeru

Z okien wieje czarny wiatr

Jesteśmy tu uwięzieni

 Razem z dźwiękami wody

Powoli

Powietrze nas dusi

 

W maskach dotykając innych drzwi

Wciąż pukają, nieprzerwanie

Straceni

Otwierają siejąc zamęt

Wszystko jest niczym

Krzyki nocnego koszmaru

W domu świata

Wszyscy zduszeni

Bez chęci wyjścia

Woda wlewa się przez okna

Topią się we własnej niemocy

Martwe dłonie wywieszone nad murami

Nie ma sensu skrycia

Wrzaski docierają przez bariery

Wołając o ratunek

Każdy dzień, bez przerwy

W swoich pokojach, skuleni

O czarnych oczach

Ślepi, niemi głusi

Okaleczeni przez siebie

Nie wołaj o pomoc

Otwórz się na te krzyki

 

 

Zdjęcie nie jest moje,  to screen z teledysku Negi ,,Munashiki Sei」 no Guui 「Shi」 no Shini "



 

Damnetur

 

 

Damnetur

 Ten świat mnie zabija

Wszystko jest obce

Dlaczego urodziłem się w tym miejscu ?

Dlaczego ludzie umierają za życia ?

Puste ciała chodzą po ulicach

Fałszywość doprowadza mnie do szału

 

Ujrzałem demona śmierci

Wyłaniający się z głębin czerni

Słowa tabu okalające jego ciało

Palące się szkarłatem

Człowiek bez twarzy o spalonej skórze

Pożerał istnienia

 

Czuje złudny ból

Ludzie zostają pozbawieni siebie

Idą ku śmierci

Z radością

Przegryzając szklane ciała

Szaleńcy bez imienia

Z dziurawą piersią kroczą obok mnie

Wyrywają człowieczeństwo innym

Spowite mgłą ulice

Masochiści

Otwarte czaszki ciemności

Apatia, przyjaciel instynktu samodestrukcji

Dlaczego budzenie jej sprawia im przyjemność ?

Pozbywają się siebie

Energii

Demony karmią się nimi

Tak długo, aż staną się martwi

Ból będący ukojeniem

 

Przestańcie się zabijać

Nikt nie potrafi żyć

A każdy potrafi zabić

 

Tworzenie jest pięknem

Destrukcja chaosem

 

 

 



Vanitas

 

Vanitas

Siedem drzwi do domu śmierci

Paradoksalne otwarte światło

Głos, który woła przez wieczność

Tron spowity krwią czarnych węży

Dzieci wołające na krańcu Ziemi

Kwiaty lykorysu zajmujące łąki raju

Tęcza nad światem nienawiści

Szmaragdowy księżyc bez blasku

Pochłaniający ciemność

Czterech zabitych

Krzyczących na łąkach ludzkich

Białe szaty splamione przez paradoks

Złote wieńce słońca opadły do wiecznego morza

Widzę tylko błyskawice

I te głosy

Istniejące wraz z szumem liści

Płonące świece zatopiły się w istnieniu

Siedem dusz zbierających życie

Morze zamarło

Karmiąc się sobą

Istoty ludzkie pogrążone w otchłani szaleństwa

Wciąż żyjące

Na horyzoncie

Wśród śmierci

Lew bez serca

Cielec bez skrzydeł pełen oczu

Zabrał istnienie

Wieczność wśród pól elizejskich usłanych cierniami

Ten co istniał

Modlitwa w agonii

Aksjomat śmierci przypomniał o śnie

Bogowie zjedli swoje dzieci

Strony życia delikatnie opadły na wieczność

 

 

 



Bonum nocte

 

Bonum nocte

 

Nie chciałem widzieć tego świata

Tej pustki ogarniętej przez deszcz

Nie chciałem tu wracać

Głuche słowa odbijające się od szarych ścian

Słyszę tylko łkanie

Śpiew martwych duszy

Zabierzcie mnie stąd

Pełno ornamentalnej historii

Stworzonej z krwi

Ostatnie tchnienie

Oderwane od rzeczywistości

Jedyna prawda

Która i tak zanika

Powoli

Wraz z każdą kroplą

Do nieskończoności

Chcę zobaczyć znów słońce

Zabrałaś mnie tu

A teraz umieram wśród obcych

Hominem

 

Mors Hominum

Otwarłem usta

Słowa zadrżały w powietrzu

Ta delikatność, która cię przeraża

Nie patrz za ścianę

To woła cię nienawiść

Ciche pożądanie, które gwałci tą cisze

Otworzyła się zamęć paradoksu

Twardy świat bez boga

Coś zginęło wśród krzyku

Zawodzenie wżerające się w skórę

Oczy spojrzały na ten pejzaż nienawiści

To co przed chwilą było białą wstęgą stało się czernią

morze bezwładnego światła

Człowiek, który nie istniał

Kobiecość została zgniecona

Amnezja czyści nam umysły

Wciąż wołając o pomstę

Szaleńczy krzyk dławiący usta

Ah... czym jest ten świat

Tylko nie skończoną wiecznością

I tak skończymy oszaleli zjadając siebie

Te krzyki

Słychać je cały czas

Przebijają me uszy

Oczy krwawią czernią

Czerwień ukryta w martwej zasłonie

Kula życia się rozpadła

Na niebie ciemności

Złoty deszcz wyzbył nas do końca

Chcąc zbawić się resztkami

Bo na tym świecie człowieczeństwo czasem znika

Mówiłeś kiedyś o prawdziwym świecie

Chcę w nim zatonąć w moim śnie

Nikt nie pamięta moich słów

Moje pieśni są dla nich tylko bełkotem

Konającego człowieka

Budząc się jak motyl

Co dzień

Zrozumienie jest znikome

Znam was wszystkich

Lecz moje imiona są dla was obce

Brzytwa na końcu życia

Cienka linia