Blod

Wypełniony niemocą

Krwawiący ranami

Miłość

Do krwi

Oczyszczenie

Z zadanych ran

Zapadła noc

Zostanę w tym miejscu

Wydarłem sobie serce

By nakarmić kwiaty

Niech rosną

Na moim życiu

Obficie

Pozbawiony sensu

W nagim wychudłym ciele

Na czarnej, chłodnej ziemi

Ściskam metalowe serce

Przebija mi skórę

Ciepła krew upływa

Wraz z mym martwym oddechem

blod (szwedzki - krew)

-

W lekkim oddechu

Na skraju nieba

Unoszą się uczucia

W płynnych barwach

Wmieszany spokój

Samotne drzewo bez liści

Na czarnej ziemi

Cisza obleka to pustkowie

Po śmiertelnym spokojem

W białej szacie

Wyschnięte łzy

Delikatna pustka

Cold

Zachłysnąłem się powietrzem

Jego zimnem

Moje stopy

Przymarzły do ziemi

Stałem w bezruchu

Kiedy nadeszła noc

Zachmurzone niebo

Potęgujące ciemność

Czarne gałęzie drzew

Chyliły się ku mej postaci

Towarzyszący najgorszym nocom
Mój stary przyjaciel
Odziany w ciemność
Ociekający krwią
Spojrzał na mnie z pogardą
[Nie należysz już do mnie] 

Nóż zalśnił w jego dłoniach
Moja pierś
Moje serce
Zostały przebite

Ból

[Nie należysz już nigdzie]

Łzy zamarzały mi na policzkach
Krew dusiła mi gardło
Gałęzie były co raz bliżej
Szepty
Krzyczały

Zabłądziłem
W krainę starej rzeczywistości
Chłód chwycił mnie za stopy
Lecz słońce nadeszło
Roztapiając lód

-

W odcieniach chmur

Barwią się moje oczy

Ogromna

Pusta

Przestrzeń

Ciemna

Wilgotna

Ziemia

Nagie stopy

Grzęzną w błocie

Postać

W czarnym płaszczu

O czarnych skrzydłach

Unosi się nieznacznie nad powierzchnią

Kierując się na zachód

Gdzie w oddali

Widnieje uschłe drzewo

Śmierć

Wlecze za sobą

Martwego człowieka

[Ręka w ogniu]

Złamali

To kim byłem

Zabili

To w co wierzyłem

I

Stałem się

Potworem

Bez przerwy te dźwięki

Ten zapach

Ten ból

Urojone oszczerstwa stają się prawdą

Kim jestem ?

Zabiłem ?

Wiedziałem...

Mam dość...

Narodzony

Z rozszarpanego umysłu

Kiedy odnalazłem prawdę

Zostało tylko jedno

Spaliłem własne ciało

Suicide

Oszklony dom

Na krańcu ziemi

Z oknem na przepaść

Czerwone maki

Barwią odległy horyzont

Ciemna, chłodna noc

Która nadchodzi

Zatapia wszystkie stworzenia

Zachód maluje się na niebie

Pod drzewem stanął człowiek

Z liną w ręku

[Jutro już nie nadejdzie]

Wraz z opadającym słońcem

Otwiera się na demony

Które wchłaniają go w całości

Ciemne postaci

Ściągają resztki z drzew

Żywiąc się

I zamieniając w swoje ciała

Nieumarły umysł

Istoty chcącej zginąć

Szkło pęka