Border

 

 

 Świat otoczony kurtyną dobroci

Mgliste postacie nas dręczą

Przeszłość zabiera część ludzi

Samotnie siedząc na brzegu morza

Na pustkowiu

Ciche powietrze łagodzi rany

Wołające przestrzenie

Musisz wrócić

Codziennie wybieram się na granice umysłu

Tam gdzie jest głębia

Na wybrzeżu, między samobójstwem

Białe chmury zatrzymują słońce

Granica zanika

W tej ciemności da się usłyszeć krzyki

Między drzewami, martwe postacie

Ciągną nas w głębinę myśli

W środku lasu

Słowa tabu unoszą się w powietrzu

Dusimy się nimi

Ten koniec został pożarty przez uczucia

Życie dalej trwa

Czemu czekasz na rzecz, która nie istnieje

Będąc zarazem cienką linią

Ukojeniem w bólu

Jesteś tutaj

Nie uciekaj

Bowiem demony cię pochłoną

Smutek pożre twą duszę 

 

Ai ~

 

愛

 

Pragnę ujrzeć ten świat oczami Boga

Czy wciąż mnie słyszysz?

Widzę twój cień zatopiony w gałęziach

On krzyczy

Twoje oczy poprzebijane emocjami szklą się czerwienią

Odpowiedz mi czy wciąż jesteś w tym świecie

Stojąc na pograniczu ulic

Widzę twoją dusze stojącą naprzeciw

Ulice ciemne, gorzkie, nieskończona przepaść

Z żółtych domów, wołają cię demony

 Zasłaniasz się swoją słabością

Depczesz mój wzrok

Opadasz na dno

Zdzierając skórę z twarzy

Ludzie oślepiają się z miłości

Ja w oddali stoję na wiecznych polach

Przyglądając się twemu życiu

Widzę jak upadasz, oddalając się w głąb

Twoje oczy zapęniły się czarną krwią

Więc nie patrz już na mnie

 

Watashi

Czy chodziło Ci o: myself

私

Ciche dźwięki opadają wokół mnie

Śpiew pustki

Zimne cienie oplatają moją skórę

Jaki jest sens moich słów ?

Monotonna melodia

Lekki powiew wiatru

Moim ciałem drgają emocje

Drżę kurcząc się w sobie

Dźwięki wzbudzające życie

Czuje się rozrywana

Głosy w mej głowie wciąż wołają o uwolnienie

Moje usta związane strachem

Obijają się w moich uszach

Pragną wydźwięku, krzyku

Duszę się wciąż, zabijając siebie

Tysiące emocji przebijają me oczy

Szepczą słowa

Moja prawdziwa postać

Zamykając dzieci w klatkach

Chowam pod sercem naturę ludzką

Kurczę się

Wołam o pomoc

Nie ma ucieczki z tego świata

Głosy mnie prześladują

Ciągną do mego bólu

Dając ujście melancholii

Spętana więzami umysłu

Otwieram ciało

Mój oddech ustaje

W bezsensownym pudle

Krew wycieka z mego wnętrza

Paradoksalnie do innych

Siedzę na dnie świata

Widząc prawdziwe stworzenia

Tak marnie próbują się osłonić pogardą

Bóg pragnie ich marnej miłości

Tak jak ja

Lecz bezsilność trzyma mnie w płaczu

Przez wieczność

Widzę wasze twarze zatrwożone

Pełne strachu

Zatrzymaj swój wzrok

Przejrzyj przez mgłę

Dojrzyj sekundę

By nigdy się nie stać demonem samego siebie

Przeszłość nie ma serca

Przyszłość nie istnieje

Żyjemy w nicości

Oczekując światła

 

 

 

 

*Screen z DVD Negativism -withoutrace-

At the bottom

 

 

At the bottom

 

Widziałem ich wszystkich

Ich szpetne twarze

Ręce powykrzywiane

Martwe usta i oczy

Chcieli zabrać mnie do siebie

Ochrzcić nienawiścią

Ich palce ciągle mną szarpały

Cienkie niczym węże

Byli kiedyś jak ja

Przeszli przez tafle wody

Tam głęboko

Każdy z nas stoi na brzegu opleciony ich słowami

Nie można odejść

Jedynie miłość do stworzeń

Zniekształconych ludzi

Uwalnia od blizn i bólu

Patrząc codziennie na twarze z głębin

Pytam siebie czy nadejdzie kiedyś mój czas

Słychać ich krzyki nienawistne

Bluźnierstwa wbijające się do środka
Wciąż ranią nasze ciała
Wyciągając chude ręce znad jeziora
Połykają nasz oddech
Karmiąc się bólem
 

Lecz miłość jest uwolnieniem

 Od ran przez nich zadanych
Zmywa blizny
Tylko trwać w chwili uniesienia



Murmurationis

 

Murmurationis

Wyznawca spokojnego hałasu

Witaj w domu pokoju

Wołania przedzierające się przez ściany

W holu zalanym wodą

Pływają motyle

Depresyjny sen

Przychodzi jedynie tej nocy

Wołając o pomstę

Czując oddech twej duszy

Czyta manuskrypty twoich oczu

 

Przemieszczają się po hotelu nienawiści

Poszukując twojego numeru

Z okien wieje czarny wiatr

Jesteśmy tu uwięzieni

 Razem z dźwiękami wody

Powoli

Powietrze nas dusi

 

W maskach dotykając innych drzwi

Wciąż pukają, nieprzerwanie

Straceni

Otwierają siejąc zamęt

Wszystko jest niczym

Krzyki nocnego koszmaru

W domu świata

Wszyscy zduszeni

Bez chęci wyjścia

Woda wlewa się przez okna

Topią się we własnej niemocy

Martwe dłonie wywieszone nad murami

Nie ma sensu skrycia

Wrzaski docierają przez bariery

Wołając o ratunek

Każdy dzień, bez przerwy

W swoich pokojach, skuleni

O czarnych oczach

Ślepi, niemi głusi

Okaleczeni przez siebie

Nie wołaj o pomoc

Otwórz się na te krzyki

 

 

Zdjęcie nie jest moje,  to screen z teledysku Negi ,,Munashiki Sei」 no Guui 「Shi」 no Shini "



 

Damnetur

 

 

Damnetur

 Ten świat mnie zabija

Wszystko jest obce

Dlaczego urodziłem się w tym miejscu ?

Dlaczego ludzie umierają za życia ?

Puste ciała chodzą po ulicach

Fałszywość doprowadza mnie do szału

 

Ujrzałem demona śmierci

Wyłaniający się z głębin czerni

Słowa tabu okalające jego ciało

Palące się szkarłatem

Człowiek bez twarzy o spalonej skórze

Pożerał istnienia

 

Czuje złudny ból

Ludzie zostają pozbawieni siebie

Idą ku śmierci

Z radością

Przegryzając szklane ciała

Szaleńcy bez imienia

Z dziurawą piersią kroczą obok mnie

Wyrywają człowieczeństwo innym

Spowite mgłą ulice

Masochiści

Otwarte czaszki ciemności

Apatia, przyjaciel instynktu samodestrukcji

Dlaczego budzenie jej sprawia im przyjemność ?

Pozbywają się siebie

Energii

Demony karmią się nimi

Tak długo, aż staną się martwi

Ból będący ukojeniem

 

Przestańcie się zabijać

Nikt nie potrafi żyć

A każdy potrafi zabić

 

Tworzenie jest pięknem

Destrukcja chaosem