Sekai

Patrzę

Jak pali się świat

Jak giną ludzie

Których kocham

W okół

Wszyscy krzywdzeni

A każdy jest

Częścią domu

Patologicznego domu

Na pustkowiu

Stoi dom

Wypełniony ludzkim czuciem

Oblegany

Opleciony

Czernią i bielą

Wpatruję się w popękane ściany

Stworzenia uciekające

Bez człowieczeństwa

Na środku

Stoją najbardziej puste powłoki

Ugly

Peccatum

Demony wżerają się w moje ciało

Uparcie pragnąc

Przemówić

Do podatnego ludzkiego umysłu

Tak bardzo słaby

Wpijają swe wężowe palce

Pod czaszkę

Manipulując myślami

W słabych głowach

Rodzi się grzech

Ciemne stróżki

Spływają po białych kartkach

Barwiąc kolejne dni życia

Całkowitą czernią

Tak bardzo słaby

Ludzka splugawiona natura

Modlę się

O uwolnienie

Oblany

Krew spływa po ścianach

Zgniłej świadomości

Zakrywając obolałe

Zepsute części

Rozległe podłoże

Oblane

Galaretowatą mazią

Próbując zakryć

Uleczyć

Własne wymiociny

Zdeprawowanego umysłu 

Który rodzi

Czarne demony

名前

Na świecie stworzonym ze słów

Kołyszą się litery

Morze atramentu

Wylewa się 

Zatapia

Nieokreślone stworzenia

面

Jestem tym, pozbawionym twarzy

W całej swej postaci, namalowany
Kiedy zmywam farbę
Jaka jest moja prawdziwa uroda ?
Podążam kolorowymi kałużami
Przybierając barwy

W mym ciemnym pokoju
Rozbite lustro
Jestem bez twarzy
Przywdziewając maski
Lecz już nie widzę sensu
Gałęzie róż oplotły me ciało
Barwią się czerwonym kolorem

*photo from Sad Mask by Velvet Eden