Yuuki

 

 

 

Śnieg

 Biały czas, ciemność spowita białym puchem

Życie zamiera, chłodne melancholijne złudzenie

Martwe ciało pokryte blaskiem, srebrnej śmierci

Czarnobiały świat

Białe płatki spadają

Rozgrzane ciało zamiera

Słowa milkną w ciemności niczym myśli upadłych aniołów

Wiatr targa złote włosy, bawiąc się nimi

W głębinach pustynnej przestrzeni, głos zamiera

Martwe ciało drży, twoje życie upadło…

W głębinach pustynnej przestrzeni, gdzie czerń się mieni słychać śpiew

Śpiew konającego człowieka

Sens twojego listu zaginą

Litery zlewają się niczym lekki śnieg

Chłodne powietrze przeciął krzyk

Przymykam powieki, uśmiech znika pod zasłoną nocy

Jeśli nawet wiem, że jutro zginie

Nie będę niczego żałować

Nie ma ucieczki

        Żegnaj zapadam się w melancholii